Van onze vaste reporter in de West: Pablo

 

 Geplaatst in de West bij het VBC MBParera, wat houdt dat nou in? Uiteraard bijna altijd lekker weer, poco poco sfeertje en sowieso weinig contact met het operationele Den Helder, denk je… Leopard tanks die over de vlaktes manoeuvreren, veel Landmachtmaterieel dat van Fuikbaai tot Westpunt heen en weer jakkert, F-16 straaljagers die laagscherend overvliegen als je aan je lomitosteak (ossenhaas saté) zit te knabbelen in een van de vele Restaurants, en een D-day achtige vloot bestaande uit Amerikaanse, Canadese, Franse, Belgische (jaja TiTi…) en Nederlandse schepen op LMS afstand dobberend voor de zuidkust van het nietige eilandje. Wel indrukwekkend en zeker een hele aparte ervaring voor alle partijen. Pleunen (koosnaampje voor landmachters) die hun ogen uitkijken (Mambo Beach, Snekkies etc…) en luchtmachtmedewerkers die een luxe hotel prefereren boven de saamhorigheid van de Marinebasis (…) Uiteraard heeft het ook zijn invloed op de Verbindingsdienst. Het wordt allemaal even wat drukker op de omroep en de schip/wal verbindingen. Dat bracht uiteraard wat ingecalculeerde probleempjes (of uitdagingen…) met zich mee aangezien we in “de West” intussen helemaal zijn overgegaan op het nieuwe MMHS-systeem. De verbindingsdienst van Hr.Ms. Van Nes, het huidige WIGS (West Indian Guard Ship) was intussen al helemaal gewend aan de voor- en nadelen van het werken met een walstation gebruik makend van het MMHS systeem, maar voor de tijdelijke gasten als de BNS Westdiep, Hr.Ms. Rotterdam, Hr.Ms. Zuiderkruis, Hr.Ms. Snellius en Hr.Ms. De Ruyter was het even wennen. Aangezien men in Den Helder nog niet op het nieuwe systeem de omroepen draait is het even wennen hoe het hier gaat. Om de Hr.Ms. Zeeleeuw te voorzien van de nodige informatie had het nog iets meer voeten in aarde, maar door ondersteuning van een aantal collega’s (Jan, Peter, Sacha, Brenda en Niels) vanuit Nederland is dit aardig rechtgetrokken. We hebben trouwens het idee dat er nog maar heel weinig Verbindingsdienst strijders in Nederland rondwandelen, want je hoeft je kont maar te keren op de Pontjesbrug of je komt er hier weer eentje tegen. Alleen al op Hr.Ms. Rotterdam kom je in iedere whalegang wel een Verbindingsbroeder/zuster tegen. Ook de sporthal op de Marinebasis (voorheen de favoriete Dojo van ondergetekende echter nu omgetoverd tot JCL06 Headquarter) heeft de eer om te worden gesteund door medewerkers uit het meest edele dienstvak van de KM. Zonder gekkigheid; De krijgsmacht pakt groot uit hier op het eiland.

Zoals in bovenstaand verhaal al is aangegeven zijn we op het VBC CZMCARIB in z’n geheel over naar het nieuwe MMHS systeem en dit is uiteraard wel even wennen geweest. Welk systeem heeft niet de bekende kinderziektes gehad? Juist nu we na heel wat jaren wat de extra berichtenbeveiliging (PZV enz.) overgaan naar een nieuw systeem hoor je de stoere verhalen over Adonis (“heb je de M-rotor al ingesteld”) de voorganger van de Aroflex maar was dat verleden wel zo ideaal? Alles heeft z’n voor- en nadelen en het is duidelijk te merken dat we in een overgang zitten naar een totaal andere Verbindingsdienst.

Vlak voordat de oefening Join Caribbean Lion van start ging, is er nog net gelegenheid geweest om een afscheids BBQ te houden met de verbindingsdienst van Hr.Ms. Van Nes bij Daaibooibaai, een voor insiders welbekend strandje op het eiland. Leuk om nog even met elkaar van gedachten te wisselen en uiteraard veranderden de gesprekken van onderwerpen als een vlaggensein en carb-signaal bij aanvang tot een avondje stappen in Lissabon en een afzakkertje bij de greasy spoon aan het einde van de dag (welke uiteraard bij volle maan werd afgesloten…). Laten we dit er in houden en hopelijk volgen de komende bezoekers het voorbeeld van de collega’s van de Van Nes op. Jullie zijn welkom!

Groeten vanuit de Tropen.