Joop, je hebt in al die jaren op de postkamer al een hoop verbindelaren ontmoet, maar echt kennen doen ze je niet, vandaar dit interview. Wil je jezelf even verder voorstellen aan onze verbindelaren?

Getrouwd, ik heb 1 kind, 1 kleinkind, woonplaats Den Helder…….al mijn hele leven.

 

Hoe lang werk je al op de postkamer?

Dit jaar 28 jaar.

 

Wat heb je hiervoor gedaan?

Ik was Elektricien, bouwvakker, verwarmingsmonteur, bij de Hoogovens gewerkt, alle loslopende banen, je moest aan het werk zijn, dat was vroeger zo. Anders kreeg je een schop onder je hol van je vader. Je gaat maar ergens werken werd er gezegd.

Oké, maar daarvoor niks bij de Marine gedaan?

Nee nee, ik ben bij toeval, omdat ik werkeloos was, naar het arbeidsbureau gegaan en daar werd er in de bak gekeken van “wil je misschien bij de magazijnen werken?” En daar heb ik een blauwe maandag gezeten en toen hadden ze iemand dringend nodig omdat er iemand uitviel, voor tijdelijk!

En toen zat ik hier op een morgen om kwart voor zes. En met de mededeling “denk eraan, je moet iedere morgen om zes uur beginnen en je moet elke dag 2 overuren maken”. Anders konden ze me niet gebruiken. En zo ben ik blijven plakken van een tijdelijk arbeidscontract, daarna ontslagen omdat je maar een bepaalde tijd mocht werken als tijdelijke kracht en na twee jaar kreeg ik een aanstelling. Mijn eerste salaris moest ik toen nog halen op de rijkswerf bij bureau kas, in het handje met drie formulieren ontvangst. Een reuze bedrag trouwens voor die tijd.

 

Hoeveel jaar kan de marine en met name de varende vloot nog genieten van jouw servicegerichtheid?

Nou, dat heeft alles te maken met mijn frustraties maar als het aan mij ligt nog maar één dag! Maar…zo makkelijk gaat dat niet. Zo lang ik er ben, kunnen ze op me rekenen! Maar ik heb een hoop meegemaakt de laatste twee jaar ….voor mij hoeft het niet meer. Er is zoveel, vooral op geestelijk vlak gebeurt, dat ik denk:  “zoek het maar uit met je zooitje en bekijk het maar”. Je krijgt geen enkele support…dat heeft natuurlijk ook allemaal te maken met de reorganisatie. Zolang ik er ben, kunnen ze op me rekenen maar als ik weg kan denk ik dat ik weg ga. Ik heb er heel lang over moeten denken maar als ik een baan aangeboden krijg, dan ben ik weg.

 

Je bent dus duidelijk niet tevreden. Wat zou volgens jou beter kunnen?

“De support die je hebt. Ik heb geen support, ik sta alleen. De reorganisatie in het postwezen is dermate dat je eigenlijk in de wielen wordt gereden. Ik kan eigenlijk niet meer de service verlenen die ik graag zou willen en dat steekt me wel. En op het personele vlak is er natuurlijk vreselijk veel gedaan. Ik kan me nog herinneren dat jij zowat pas korporaal was, ik ben eigenlijk nog steeds matroos en zo word je ook behandeld ook, vooral door hogere. Na al die jaren van in de hoek getrapte onderzoeken en functieanalyses ben ik nog steeds wat ik ben, schaal 4 en iedereen roept “god allemachtig ben je nog maar dit…je hebt hier allang een adjudantfunctie”. “Ja, doe er wat aan!”, roep ik dan.

Het zoveelste functieonderzoek is volgens mij in de hoek gegooid en ik zie geen verbetering. Als ik zie hoe andere mensen hun geld verdienen ben ik eigenlijk gek. Ik mag hier alles doen, maar als ik mijn hand op hou dan……..

Ik ben actief op zoek naar een andere baan, ik heb sollicitaties lopen, tot nu toe ben ik nog niet uitverkoren.

 

Heb je nog aanbevelingen voor de scheepsfacteurs?

De communicatie is bijna weg, de meeste facteurs sturen een stand-in. Vooral als ze varen dan is er geen contact meer. Ik bedoel, gaat er een heli….hoor je niks, komt het schip onverwachts binnen….hoor je niks. Is er wat loos in het buitenland, hoor je niks, ik bedoel de facteurs komen niet meer in de lucht. Ze gillen alleen maar als ze hun post niet hebben, hebben ze het wel dan moeten we soms lang wachten op een bericht. De communicatie van de huidige generatie facteurs is weg. Ik hoor ze niet meer. De communicatie is weg

 

Is de hoeveelheid privépost naar en van schepen afgenomen in dit e-mail tijdperk?

In het begin nam de post in razend tempo af en nu is het weer in een opgaande lijn. De NAPO post gaat natuurlijk verplicht via NAPO, maar de hoeveelheid post groeit weer. Mensen vinden een krant of pakje toch leuker. Thuisfront begrijpt ook niet waarom ze soms niet met het schip kunnen communiceren. Ik krijg hier wel eens boze telefoontjes met vragen waarom ze geen antwoord krijgen van het schip. Mensen gaan toch weer langzaam over op het geschrevene en dat vindt iedereen denk ik ook wel leuker. Het is leuker geloof ik om een brief te ontvangen als die paar regels op een scherm.

 

Wat is het meest vreemde pakketje dat je ooit hebt moeten versturen?

Ik verstuur de meest vreemde pakketjes, maar wat me het meest is bijgebleven is een urn van een overledene. Daar heb ik me regelmatig mee bemoeid temeer ook omdat volgens mij van de marine uit weinig aandacht aan dit soort zaken wordt besteed.

 

Even voor de begripsvorming Joop, aan wie sturen ze die urnen dan?

Nee, niet aan de schepen maar vanaf een schip. Er is wel eens een urn gestuurd die was gebroken of zo, waarvan de as niet was verstrooid, slordig met plakband dichtgeplakt. Waarom weet ik ook niet, maar het meest erge hiervan vond ik de slordigheid waarmee er dan wordt omgesprongen met dit soort zaken.

Ik heb ook wel eens 300 kilo chocola verstuurd aan een schip en ik heb ook wel eens meegeholpen piano’s te demonteren en te versturen, maar die urn is me altijd bijgebleven.

De onverschilligheid waarmee dit gebeurde, terwijl er een geestelijk verzorger aan boord was. Dat is me altijd bijgebleven. Dat heb ik toen ook gemeld aan mijn leiding en toen is er gelukkig wel opgetreden en zijn er spaanders gevallen.

 

Wat is het leukste wat je hebt meegemaakt op postgebied?

Nou als je zoiets meemaakt zoals met die urn, dat mensen helemaal uit den vreemde naar je toe komen om je te bedanken. Die mensen kwamen helemaal uit Limburg een pen met inscriptie brengen, ja dat is me altijd bijgebleven.

Mijn bazen konden het trouwens niet waarderen.

 

Wat doe je met de ansichtkaarten die je van facteurs toegestuurd krijgt?

We krijgen nog maar weinig ansichtkaarten maar ik hoop dat ze de zoveelste chef overleven die het maar onzin vind en ze weg pleurt. Ik bewaar ze zorgvuldig, maar we hebben hier wel eens een chef gehad, die toen ik terugkwam van verlof, het hele bord met ansichtkaarten weg had gedonderd. Dat vond ik een slag. Tegenwoordig als ik met verlof ga haal ik ze van het bord en neem ik ze mee naar huis en na het verlof hang ik ze weer op. Soms zit ik ze wel eens door te kijken.

Je verzorgt een hoop post maar je krijgt zelf eigenlijk weinig post. En dan vind ik het leuk als mensen je een kaart sturen. In die tijd met de zwarte kaarten, weet je wel Oslo by night enzo, al die kaarten bij elkaar, zo’n 250, waren in het ronde archief gedonderd. Dat vond ik heel jammer, een stukje historie weggegaan aan de onverschilligheid.

 

Waaruit bestaan de muzikale arbeidsvitaminen op de postkamer en hoe worden deze ten gehore gebracht?

‘s Morgens een beetje klassieke muziek, dat moet ik rond kwart voor zeven uit zetten, want anders gaat er een bijl in. Voor de rest drukken de mannen op de knop en je hoort de gemiddelde dagelijkse muziek.

 

Ik heb van bronnen gehoord dat je dat wel eens middels LP’s (langspeelplaten, red.!!!) ten gehore brengt.

Ja, ik heb een hele stapel LP’s en als er een keer wat bij zit voor iedereen, dan zet ik wel eens een LP op. Maar dat is meestal ook van korte duur, want anders vliegt er een kartonnen doos doorheen (grapje!!). Maar als er een keer wat bijzit, dan is dat vaak wat gedateerd zoals George Baker en Andre Hazes. Dat kan dan nog net door de beugel, maar klassiek draai ik in principe als ik in mijn eentje ben en daar val ik niemand mee lastig.

 

Voor welke sportheld(en) heb jij het meeste respect?

Altijd een voorbeeld voor mij gebleven is Lance Amstrong, dat hij vanuit zijn ziekte zulke prestaties kon leveren, de gemiddelde mens had het bijltje erbij neer gegooid. En zoals vroeger Ard Schenk, mensen die nog niet in het huidige tijdperk van het geld streden, maar het meer voor de eer en glorie deden. Tegenwoordig schaatsen ze voor het geld en rijden ze gemiddeld in een Mercedes en in die tijd niet.

 

Wat zijn je hobby’s?

Nou, ik ben een hele fanatieke modelspoortrein verzamelaar, een soort verslaafde zeg maar. En te pas en te onpas help ik wel bij de scouting in Den Helder. Ik regel een hoop voor ze zoals vlaggen, kisten, touw. De scouting is heel erg gekort op hun financiële steun. Ik heb niet een officiële functie, maar als er iets nodig was ben ik er voor ze, toevallig zo gekomen bij een open dag.

Maar mijn trein is alles.

 

Wat is de beste film die je ooit heb gezien?

Dat is voor mij de “Don Camillo”-reeks. Dat is een Italiaanse pastoor in een klein Italiaans plaatsje en het gaat over de strijd tussen de Rooms Katholieke pastoor en de communistische burgemeester. De pastoor probeert het geloof te prediken en het goede leven en de communistische burgemeester probeert hem uit alle macht dwars te zitten. Maar ze kunnen niet zonder elkaar. Het symboliseert ook de tijd waarin wij nu leven, de bureaucratie die alles overheerst is in de reeks vertegenwoordigd door die communistische burgemeester. En de dorpspastoor die daar geen boodschap aan heeft, wil voorkomen dat zijn parochianen verzuipen. De burgemeester, die dit ook wil en ook zijn menselijke gezicht wil laten zien, die vraagt “heeft u daar een bon voor”.

 

Noem jouw top 3 van mooiste vrouwen in de wereld?

Ik was altijd gek van Maria Callas. Echt een uniek mens en ik vond het ook een mooie vrouw om te zien.

Sophia Loren, een mooie Italiaanse vrouw met uitstraling.

Dalida de zangeres, heb ik ook nog platen van.

Als ik dit zeg en mijn echtgenote leest het, zal ze wel een schoen naar mijn hoofd gooien, maar dat geeft niet, maar dat zijn mensen die me heel erg pakken.

 

Welke bekende Nederlander zou je wel eens willen ontmoeten?

Eigenlijk geen, maar als er ooit wel eens iemand moet zijn waar ik wel eens een praatje mee zou willen houden dan is dat die man van de SP, Jan Marijnisse.

Die ons toch wel vaak een spiegel voor houdt. Nederland let op uw zaak. Hij is niet voor of tegen defensie. Maar dat vind ik wel een uniek mens, een gewone jongen die een oppositiepartij op de rails houd.

 

Joop, onder het mom van “adhoc voor het blok” moet je een keuze maken uit de volgende items:

Verdonk of Rutte?                                                Rutte

CD of LP?                                                             CD

Bier of wijn?                                                         Bier

Huntelaar of van Nistelrooij?                                 Wie zijn dat? … Nistelrooij

Vakantie in Nederland of in het buitenland?            Buitenland

Blauwe hap of moeders stampot?                         Moeders stampot

NOS Studio sport of Talpa De wedstrijden?            NOS, dan maar    

Johnny Woudhouse of Elvis Presley?                     Elvis Presley

 

Joop, ik ben door mijn vragen heen. Ik wil je hartelijk danken voor je goede zorgen bij het versturen van de Vlag en Vonk en alle support door de jaren heen en natuurlijk voor dit interview. Wil je nog iets kwijt aan de lezers?

Een ding kan ik zeggen, “ik voel me door de marine in de steek gelaten”. Dingen voor de post die ik graag zou willen, maar die ik niet meer kan doen, dat gaat me wel aan het hart. Het mag niet meer, het kan niet meer, je wordt gedwarsboomd, dat vind ik wel jammer. Mijn handen zijn steeds meer gebonden, dat steekt me heel erg, ik vind dat er niet genoeg moeite meer wordt gedaan.

 

 

 

Op een mooie zondagmiddag loopt de overste Leeuw lekker uit te waaien op het strand. Opeens ziet hij iets uit het zand steken. Hij raapt het op en ziet tot zijn verbazing dat het een oude olielamp is. Hij wrijft er eens over om te kunnen zien of er iets op staat en "POEF": daar verschijnt een geest. De geest rekt zich eens goed uit, kijkt om zich heen en ziet de overste. "Hartelijk dank, dat u mij bevrijd heeft uit de lamp", zegt hij tegen de overste, "Als dank mag u een wens doen". Dat laat de overste zich natuurlijk geen twee keer zeggen en denkt eens goed na. Na enige tijd zegt hij: "Ik zou graag zien dat er vrede komt in het Midden-Oosten". De geest knikt en verdwijnt. Na enige tijd verschijnt hij echter weer en zegt: "Die wens van u, dat gaat een beetje moeilijk worden gezien de historie en de sentimenten die spelen, is er misschien iets anders?" De overste is er snel uit: "Ik zou graag een werkend XO-mail zien". Weer knikt de geest en verdwijnt. Na een korte verdwijning keert hij weer terug en zegt tegen de overste: "Wat was die eerste wens ook weer?"

 

A. Noniempje