Een Soort Van Blog. (6)

Het is bijna zover: na een lange reis zonder al te veel uitdagingen is het einde van de reis gekomen. Op het moment van schrijven hebben we nog 5 dagen te gaan voordat we de haven van Den Helder binnen varen. Ik spreek denk ik voor iedereen dat we blij zijn wanneer de verkenner gepasseerd is en we de auto’s van familieleden zien staan. Het wordt wel een bijzondere binnenkomst, dit heeft natuurlijk alles te maken met het COVID-19 en de daarbij horende regels. Zo mag de familie zich niet op de kade begeven en moeten zij blijven wachten in de auto. Ook mogen zij niet helpen met het tillen van de spullen, en dit zijn aardig wat spullen aangezien het schip het onderhoud in gaat, waardoor vele bemanningsleden het schip zullen verlaten na deze reis en ook niet meer zullen terugkeren aan boord. Ondanks alle regelgeving kijkt iedereen enorm uit naar de thuiskomst en kunnen we niet wachten om weer bij familie en vrienden te zijn.

De terugreis begon met het verlaten van de haven van Abu Dhabi, de stafleden stonden allemaal op de kade om Zr.Ms. De Ruyter uit te zwaaien en een goede vaart huiswaarts te wensen. Nadat we de haven verlaten hadden was het tijd om op te stomen richting de Straat van Hormuz, om deze voor de laatste keer te passeren. Eenmaal varend in de Golf van Oman bleven wij hier nog enkele dagen om langzaam aan richting de rand van de Joint Operation Area (JOA) te varen. Op het moment dat we deze denkbeeldige grens gepasseerd waren, werden de altijd gemeende en zeer originele bedankjes uitgewisseld over het berichten systeem om vervolgens het tactical control (TACON) weer over te dragen aan onze eigen baas in Nederland. Uiteraard zat onze reis er toen nog niet op, want we hadden nog een lange reis voor de boeg richting Den Helder, dus was het belangrijk dat de scherpte wel aanwezig bleef. Eerst passeerde wij het missie gebied van de missie Atalanta, waar velen van ons in het verleden aan hebben deelgenomen. Dit verliep soepel en zonder bijzonderheden, wel hebben wij HMS Enterprise, een Britse hydrograaf, onder onze hoede genomen voor de passage van de Bal al Mandeb. Op de kaart lijkt dit altijd een klein stuk varen, maar stiekem gaan hier toch altijd de nodige dagen aan voorbij. Maar eenmaal aangekomen bij het Suez konden wij wachten tot wij onze eerste loods aan boord konden nemen en koers konden zetten richting de Middellandse zee. Eenmaal in de middellandse zee aangekomen stond het volgende gebied weer voor ons, het Operation Sea Guardion (OSG) gebied. Zoals wel vaker het geval hadden wij nog een logistieke stop gepland op de terugweg, hier zouden we ons voor de laatste maal vol te tanken en van vers voedsel voorzien om vervolgens de route huiswaarts te gaan volgen. Ook werd er deze haven gebruik gemaakt van de mogelijkheid om collega’s af te vliegen naar huis, deze collega’s hadden andere verplichtingen thuis of moesten alweer bijna opstappen op een ander schip voor de volgende vaarperiode.

Eenmaal onderweg en bezig aan onze laatste mijlen op zee is de bemanning aan de slag gegaan met het voorbereiden voor de onderhoudsperiode. Zr. Ms. De Ruyter gaat namelijk beginnen aan haar instandhoudingsprogramma (IP), deze onderhoudsperiode zal meerdere jaren in beslag nemen en zal er voor zorgen dat, wanneer zij de werf weer verlaat, klaar is voor vele oefeningen en ook missies, waar ook ter wereld en in welk geweldspectrum dan ook. De bemanning is nu gereed om weer thuis te zijn en zich samen te voegen met de belangrijkste ondersteuning en personen die er zijn, dit zijn natuurlijk onze families en vrienden. Persoonlijk wil ik jullie graag bedanken voor het aandachtig lezen van dit “Soort van Blog” en hoop ik dat jullie er van hebben genoten. Nu is het zaak voor mij om me thuis weer op te laden voor mijn nieuwe functie aan boord van Zr.Ms. Karel Doorman en hoop ik dat met deze eenheid weer de nodige avonturen mag beleven; wie weet mag ik dit dan ook met jullie delen op deze website. Hopelijk tot een volgend blog en “Bravo Zulu” voor het ondersteunen van deze website.

Groeten van de verbindingsdienst aan boord van Zr. Ms. De Ruyter. 

 

Een Soort Van Blog. (5)

We zijn nu een maand verder sinds de laatste versie van dit blog, de frequentie van het blog ligt wat lager dan vooraf gedacht en gehoopt, maar dat heeft alles te maken met de hoeveelheid wat gebeurd. De hoeveelheid havenbezoeken is verminderd en beperkt tot alleen Abu Dhabi. Abu Dhabi is onze “thuishaven” in het missiegebied, hier zit de staf van EMASOH en voor ons is deze haven logistiek gezien de beste optie, aangezien hier de logistieke afspraken al zijn gemaakt. Voor de bemanning is dit nu ook de beste optie, er mag namelijk in geen enkele haven meer gepassagierd worden en op deze militaire basis hebben wij toch nog een klein beetje bewegingsruimte. Bemanningsleden gaan hier even wat rondes hardlopen, er kan gezwommen worden, tennissen behoort tot de mogelijkheden en ook is hier nog een soort van “witte raaf super light” waar iedereen kan genieten van wat gratis Wi-Fi en eventueel een niet al te lekker broodje of magnetron pizza met een blikje frisdrank, je gaat je er bijna thuis van voelen. Na elk havenbezoek blijven we voor minimaal 2 weken op zee om zo te kunnen garanderen dat het corona virus ons niet getroffen heeft aan boord, want uiteraard staat de continuïteit van onze missie voorop en willen wij het corona virus koste wat kost buiten onze eenheid houden. In het vorige blog had ik uitgelegd dat de facteurstaak in de loop der jaren flink uitgekleed is. Om nu een andere taak binnen onze verbindingsdienst te bespreken wilde ik graag de taak van netwerkbeheerder bespreken. Momenteel hebben wij twee netwerkbeheerders aan boord, deze netwerkbeheerders zijn verantwoordelijk voor, je raad het al, de netwerken. In de loop der jaren zijn er steeds meer netwerken aan boord gekomen, en met de automatisering van deze tijd zullen dat er eerder meer dan minder worden. De twee netwerkbeheerders zorgen ervoor dat de netwerken goed blijven werken door onderhoud te plegen. Het onderhoud kan hardware matig onderhoud zijn, dit zullen zij dan in samenwerking doen met de TD SEWACO, voorheen de wapen technische dienst. Maar het onderhoud kan ook software matig zijn, hierbij wordt er vooral gekeken of er processen zijn die niet meer functioneren zoals ze dat zouden moeten doen, als er dan een proces is waarbij dit het geval is dan kunnen zij die storing preventief oplossen zodat de gebruiker hier weinig tot niets van merkt. Ook zullen de netwerkbeheerders kijken naar waar het systeem eventueel verbeterd kan worden, dan zullen zij veranderingen doorvoeren wat de prestaties van het netwerk kan verbeteren. Dit is echter wel beperkt aangezien de systemen in beheer zijn van de wal ondersteuning, waardoor grote aanpassingen niet doorgevoerd kunnen worden. Zijn er wel grote aanpassingen nodig, dan zullen de netwerkbeheerders contact zoeken met de wal ondersteuning om te vragen of zij deze aanpassingen over alle schepen kunnen doorvoeren, en of dit überhaupt wel mogelijk is. Ook zijn de netwerkbeheerders verantwoordelijk voor de interne website van Zr. Ms. De Ruyter, maar omdat zij hier twee van de matrozen in opgeleid hebben, hoeven de netwerkbeheerders alleen nog maar te kijken of de eventuele veranderingen aan de website correct zijn en daarmee juist geïmplementeerd kunnen worden. Al met al beheren de netwerkbeheerders de netwerken, maar dit wordt gedaan met zijn allen. Daarom is onze eerste en tweede lijn ook belegd bij de matrozen en korporaals. Wat we ook met z’n allen moeten doen is het laatste deel van de missie met succes afronden en tot op het laatste moment scherp blijven. Uiteraard wordt er wel al afgeteld, want iedereen begint steeds meer naar huis te verlangen. Nog een paar weken en dan gaan we weer richting Nederland waar we hopelijk gezond met een gezonde familie herenigd kunnen worden. Dat is dan ook iets moois om naar uit te kijken, helemaal na deze, door COVID-19 veroorzaakte, aparte reis.

 

Een Soort Van Blog. (4)

Waar iedereen stiekem al rekening mee hield, maar tegelijkertijd ook hoopte dat het niet zou gebeuren, is dan toch gebeurd. Het corona virus houdt heel de wereld in zijn greep, en daarmee dus ook de regio waar wij ons in bevinden. Na twee geslaagde havenbezoeken in de eerste periode, waar de bemanning heeft kunnen ontspannen maar het schip ook zijn visitekaartje heeft kunnen afgeven in de vorm van twee geslaagde party’s, is er nu een periode aangebroken waar we havens alleen aandoen om ons logistiek te laten bevoorraden en de bemanning aan boord tot ontspanning te laten komen. De reden dat we het alleen bij logistieke stops houden is uiteraard om de bemanning te beschermen tegen het corona virus en daarmee het voorzettingsvermogen van de missie te waarborgen. Iedereen kan zich natuurlijk wel indenken wat voor gevolgen het zou hebben als het virus een van de bemanningsleden zou infecteren. Vandaar de voorzichtigheid die wij als eenheid nu hebben voor wat betreft havenbezoeken en andere zaken waarbij we contact hebben met externe partijen.

Maar dit is niet de tijd om te klagen over lange aaneengesloten vaarperiodes, of risico’s die wij als bemanning eventueel lopen wanneer we wel in contact komen met derden. Dit is de periode om door te pakken en te laten zien waarom je militair bent, een periode om elkaar te steunen en Nederland te laten zien dat de krijgsmacht klaar staat om steun te leveren aan de bevolking mocht dit nodig zijn. Soms zijn de handelingen die wij als krijgsmacht doen goed zichtbaar voor de bevolking, zoals het leveren van steun aan ziekenhuizen in gebieden die zwaar door de corona crisis getroffen zijn, maar vaak zijn de handelingen die wij verrichten onzichtbaar en komen deze alleen tot uiting mocht het echt uit de hand lopen. Dit is niet het moment om je beklag te doen over zaken waar je het niet mee eens bent, maar dit is het moment om op te volgen wat ons wordt opgedragen en er van uit gaan dat dit allemaal in het belang is van Nederland. Kritiek leveren kan altijd achteraf en dan kunnen we daaruit lering trekken, mocht het zich dan ooit nog eens voordoen kunnen we deze kritieken voorkomen. Voor Zr.Ms. De Ruyter betekent dit nu dus dat wij het beeld blijven opbouwen in de Straat van Hormuz samen met onze Franse counterparts. Voor de verbindingsdienst in het bijzonder is het nu een belangrijke tijd voor onze facteurs, zij moeten ervoor zorgen dat de post op de juiste wijze verstuurd wordt, en samen met de postorganisatie in Nederland op tijd bij het schip komt, zodat de bemanning kan genieten van een berichtje of pakketje wanneer we een haven aandoen. Het facteur schap is in de afgelopen jaren wel behoorlijk uitgekleed, zo mag de facteur niet meer eerder de wal op om kaartjes te halen voor de bemanning. Ook worden er aan boord geen avondjes facteur meer gehouden en worden er dus ook geen boekjes en andere zaken verkocht vanuit de facteurs hut. De taak van de facteur is dus strikt gezien alleen nog maar het ontvangen en versturen van post. Toch blijft het voor de bemanning een moment om naar uit te kijken, een leuk pakketje van het thuisfront met het nodige vreetwerk. Zoals u al merkt veranderen alle taken die de verbindingsdienst heeft, maar tijden veranderen en daarmee verdwijnen er dingen en ontstaan er nieuwe kansen.

Wat ik hoop dat verandert is dat het corona virus ons snel weer verlaat en dat iedereen kan terugkeren naar zijn normale manier van leven. Ook hoop ik dat alle lezers, en ook de niet lezers uiteraard, gezond blijven en wens iedereen veel sterkte toe in deze onzekere periode.

 

 

Een Soort Van Blog. (3)

Het is nu eindelijk zover, we liggen in het missiegebied en zijn nu al enkele keren door de straat van Hormuz gevaren. Zoals jullie al opvalt schrijf ik dit met enige vertraging, dit doe ik bewust om te voorkomen dat ik dingen opschrijf waar niet over geschreven mag worden. Onze missie betreft het in kaart brengen van de “pattern of life” in het gebied in en rondom de straat van Hormuz. We zullen hier zoveel als mogelijk de-escalerend optreden en hierdoor heerst er een soort van rust aan boord. Sinds de laatste keer dat ik schreef zijn wij vanuit Souda Bay vertrokken richting het missie gebied, om hier te komen moesten we eerst door het Suez kanaal. Eenmaal door het Suez en enkele dagen gevaren te hebben kwamen we aan bij de monding van de straat van Hormuz, een gezonde spanning was voelbaar in het schip, zeker bij de operationele dienst. Ondanks dat de passage goed beoefend is en iedereen goed op de hoogte is van zijn of haar taak, is spanning altijd aanwezig bij een eerste passage. Onderhand hebben we dit al enkele keren gedaan en elke keer verloopt het professioneel en houden we elkaar van beide kanten goed in de gaten. Tijdens deze passages zijn de seiners het eerste contact met de eenheden die een kijkje komen nemen. Deze contacten komen zowel van Iraanse kant als vanuit de Verenigde Arabische Emiraten en Oman. Het contact met de schepen verloopt professioneel en als verbindingsdienst hebben we standaard “lines to take” op de brug liggen, deze worden dan in overleg met de CCO (commando centrale officier) uitgegeven aan de schepen waarmee we contact hebben. Zodra de passage voorbij is keert de rust weer terug in het schip en gaat iedereen verder met zijn routines en werkzaamheden.

Als reactie op het vorige blog kwam er een aantal keer naar voren dat het niet duidelijk is wat een PBI matroos inhield. Een PBI matroos staat voor Praktische Bedrijf Introductie matroos, velen van jullie zullen dit kennen als takenboeker. In de loop van de jaren is de takenboeker veranderd en is de manier waarop er omgegaan wordt met deze matrozen is daarmee ook veranderd. Het onderwijs is competentie gericht, dit betekend dat er verwacht wordt dat de PBI matroos veel initiatief toont en veel energie steekt in het ontwikkelen van zijn competenties. De PBI matroos komt ook niet altijd meer binnen met een rode streep, maar dit kan, wegens het horizontaal instroomtraject, ook een gouden streep zijn. De huidige PBI matroos is een horizontaal instromer, maar dan wel in een nieuw jasje. De matroos heeft 9 maanden de tijd om zijn takenboek af te ronden en zal daarna gaan functioneren als volwaardig matroos der eerste klasse. Nadat het PBI boek is afgerond moeten alle matrozen, als voorbereiding op de VVO, een praktijk werkboek (PWB) voltooien. In dit boek ligt de focus op het vergroten van de kennis en het vertrouwd raken met leidinggeven en nemen wanneer dit gevraagd wordt van een teamleider.

Wanneer hij of zij het tijd vind voor een volgende stap en het PWB is afgerond, kan hij bij de loopbaanbegeleider aangeven dat hij of zij geïnteresseerd is in het volgen van de VVO. Dan zal de matroos het zelfde aanlooptraject voor de VVO gaan volgen als een reguliere matroos der eerste klasse, echter heeft de horizontaal instromer dan wel voorrang op het toetreden van de VVO. Mijn verwachting is dat dit, voor velen van jullie, een geheel andere aanpak is dan dat er vroeger werd gehanteerd. De looptijden om een VVO te volgen zijn verkort en is het geen uitzondering meer dat een matroos der eerste klasse al na ongeveer een jaar toetreed tot de VVO. Dit zijn natuurlijk allemaal gevolgen van het personeelstekort waarmee we moeten leven bij de Koninklijke Marine. Onze PBI matroos is in ieder geval gemotiveerd en druk bezig met zijn takenboek en we hebben er dan ook het volste vertrouwen in dat hij zijn boek, door de goede begeleiding die hij krijgt vanuit het team, positief zal afronden en vervolgens zijn steentje gaat bijdragen aan onze mooie dienstvak.

Na twee havenbezoeken hier in het Midden Oosten gehad te hebben gaan wij nu weer onderweg naar het missiegebied om verder te gaan met onze taken. De sfeer aan boord is goed en we gaan met goede motivatie de komende periode tegemoet, ook al is die door het corona virus een stuk onzekerder geworden voor iedereen.

 

Een Soort Van Blog. (2)

Na een welverdiend havenbezoek aan Palma de Mallorca was het deze week tijd voor de “freeplay” fase, een week met veel onverwachte oefeningen die vooral gebaseerd waren op wat Zr. Ms. De Ruyter in de Straat van Hormuz kan gaan verwachten. Dus deze week stond vol gepland met FST oefeningen, schieten met de wapensystemen en uiteraard veel vliegen met onze boordhelikopter. Een flinke belasting uiteraard voor de zeewacht lopende, aangezien de oefeningen heel de dag doorgingen. Onze seiners op de brug hadden het deze week vooral druk met geven van warnings, veiligheidsberichten en het dirigeren van scheepvaart wat te dicht bij kwam. Voor de PBI matroos, die net voor deze reis aan boord gekomen is, een uitgelezen kans om het seinerswerk eens te leren kennen wanneer je niet in een verbandvaart. Want voor de iets oudere lezers onder ons zullen vooral de eskaderreizen nog in het geheugen geprent staan, maar tegenwoordig zijn de missies en vaarperiodes meer geënt op individuele inzetten of het acteren in verbanden waarbij je verder uit elkaar ligt. Gelukkig lag er bij ons bezoek aan Malta ook nog een manoeuvreer oefening in het verschiet, een mooi moment om de skills weer eens op te vijzelen. Uiteraard begon deze oefening wat stroef en was het werken met de Maltezen, wat een niet NAVO land betreft, ook een uitdaging.

Maar al met al was het een geslaagde oefening waar het team op de brug weer meer op elkaar raakt ingespeeld en het vertrouwen is gegroeid. Na dit bezoek aan Malta, waar we alleen maar voor de kust hebben gelegen om wat personen af te zetten, gingen wij door naar Souda Bay in Griekenland om op tijd aan te komen voor onze logistieke stop. Ook gingen we naar Souda Bay om Sea Train Command af te zetten, aangezien we na twee intensieve weken toch aardig op elkaar uitgekeken waren. Maar niet nadat we nog wat dagen bezig gehouden zouden worden richting Souda Bay. Tijdens deze dagen werd er vooral getraind op “Quick Draw”. Dit werd meermaals per dag beoefend, tot dat het perfect werd uitgevoerd. Voor het Network Operation Center, ofwel de radio, betekend dit het snel uitvoeren van Blackhole en zorgen dat het VHF verkeer goed gelogd werd. Als dit gebeurd is, is het belangrijk dat alle netwerken goed blijven draaien en bij een eventuele “hit” en uitval van netwerken deze weer zo snel mogelijk bij komen te staan. Ook werd er tijdens deze transit geschoten met het kanon en goalkeeper, en werd er veel gevlogen door de NH-90.

Op dag van binnenkomst in Souda Bay werd er nog om 05:20 alarm gemaakt, dus snel iedereen half aangekleed op post en wachten op de inkomende raketten. Deze werden door de goalkeeper uit de lucht gehaald, daardoor kon de rust weer terugkeren in het schip. Niet veel later werd er weer een snel inkomend contact gedetecteerd en moest het FST op post komen. Toen deze dreiging ook was afgeslagen, konden we rustig in Souda Bay afmeren. Nadat de Commandant Sea Train ons een positieve beoordeling had gegeven hebben we Sea Train Command vriendelijk verzocht om ons schip nu echt te gaan verlaten, want na deze acties waren we er echt klaar mee. Nu mogen we één nacht ontspannen aan boord, want passagieren is niet toegestaan, om vervolgens morgen gemotiveerd en goed getraind onze weg te vervolgen richting het missiegebied.

Een Soort Van Blog (1).

Deze week was het dan zover, op 28 januari vertrokken wij naar zee om richting de straat van Hormuz te gaan. De eerste twee weken zal in het teken staan de pre-deployement training. Momenteel liggen we in de haven Mallorca, dus dit een is een mooi moment om de week te evalueren en de mooie momenten eruit te pikken. Zoals bekend bij marine mensen is dag van vertrek, helemaal als er een reis van 5 maanden op het programma staat, een chaotische dag waarbij niemand echt gefocust is op het naar zee gaan maar vooral bezig is met afscheid nemen van familie, vrienden en van wat ik gezien heb ook huisdieren. Een emotioneel moment voor velen, en om mezelf dat moment te besparen neem ik het weekend voor vertrek afscheid en vraag ik of niemand me komt uitzwaaien. Eenmaal de eerste zeemijlen gemaakt begint de voorbereiding. Het vaste ritueel met een buddy check en verlaatrol worden afgevinkt en er ontstaat een bepaalde rust aan boord waarbij iedereen zijn werk routines weer oppakt, de helikopter wordt aan boord genomen dus de training kan beginnen. In de loop van de week worden er meerdere averij en brandoefeningen gehouden waarbij de focus ligt op het in elkaar vertrouwd raken. Er zijn namelijk veel nieuwe bemanningsleden aan boord gekomen, sommige die al LCF kennis hebben, maar ook velen die nog nooit gevaren hebben aan boord van een fregat. De zee is wat onstuimig en sommige leden moeten weer een beetje “in-slingeren”. Voor de verbindingsdienst staan er de standaard oefeningen op het programma zoals een HF-bypass oefening, een dictee met een Spaanse patrouille eenheid en een frequency shifting oefening. Ook zijn er een paar gevechtswachten op het programma die vooral bedoeld zijn om automatismen te creëren. Wij hebben een lang zittend team maar toch zijn er enkele nieuw geplaatste waarvoor deze oefeningen nuttig zijn om overal kennis mee te maken. De meeste oefeningen zijn “quick draw”, waarbij er een snel naderend vaartuig op onze eenheid afkomt en de brug en commando centrale snel moeten reageren om deze dreiging te keren, vaak gaat dit over in FST wanneer dit vaartuig kwaad wilt doen. Voor een paar van onze mensen is dit intensief, omdat zij in hun slaaptijd telkens hun bed uit moeten aangezien zij lid zijn van het FST. Voor ons zeer jonge brugteam stonden er ook nog naderingen voor het bevoorraden op zee op het programma, deze werden gehouden met een andere Spaanse patrouille eenheid. Zeer leerzaam voor ons team, en de nieuwe brug korporaals konden hierbij een hoop leren van de ervaring van onze meer ervaren matrozen. Zo kunnen we van elkaar een hoop leren en komen we met z’n alle tot nieuwe inzichten en werkwijzen die het werk makkelijker en efficiënter maken. 

     

Nu eenmaal aangekomen in Palma de Mallorca is het tijd om te ontspannen en ons voor te bereiden op de tweede week met Sea Train Command. Deze week zal alles meer onverwacht komen, en kunnen we alles wat we geleerd hebben vorige week, in praktijk brengen in de “freeplay” fase. Nu met frisse moed, op naar een nieuwe week en nieuwe avonturen waar ik jullie in de volgende versie over zal vertellen.